ایزو (ISO) در عکاسی – بخش اول

ایزو در عکاسی

ایزو (ISO) یکی از ارکان سه گانه عکاسی است (دو رکن دیگر عکاسی عبارتند از سرعت شاتر و دیافراگم) که تاثیر بسیاری بر کیفیت تصویر گرفته شده دارد. در این مقاله قصد داریم تا ایزو را به طور کامل برای مبتدیان هنر عکاسی معرفی کرده و چگونگی تنظیم آن را برای حصول بهترین نتیجه، بیان کنیم.

ایزو چیست؟

ایزو یکی از مهم ترین تنظیمات دوربین عکاسی است که باعث روشن تر شدن یا تیره تر شدن تصویر می شود. از آنجایی که افزایش مقدار ایزو، باعث روشن تر شدن تصاویر گرفته می شود، با تنظیم مناسب این پارامتر، قادر خواهیم بود تا در محیط های تاریک، عکاسی کنیم یا دیافراگم و سرعت شاتر را به دلخواه تنظیم کنیم.

البته در نظر داشته باشید که با افزایش زیاد مقدار ایزو، تصویر گرفته شده نویز بسیاری خواهد داشت و ممکن است قابل استفاده نباشد. بنابراین، روشن کردن تصویر با استفاده از ایزو، باید با احتیاط انجام گیرد و فقط زمانی باید شماره ایزو را افزایش دهید که قادر به روشن ساختن تصویر از طریق تنظیم سرعت شاتر یا دیافراگم نباشید، (برای مثال، زمانی که استفاده از سرعت شاتر طولانی، باعث تار شدن تصویر می شود).

ایزو در عکاسی

ایزو در عکاسی

معنای ایزو چیست؟

ایزو که در زبان انگلیسی ISO نوشته می شود، سرواژه “International Organization for Standardization” به معنای “سازمان بین المللی استاندارد” است. با این حال، اصطلاح ایزو در دوربین عکاسی، به سازمانی که استانداردهای محصولات و فناوری های مختلف را ایجاد می کند، اشاره نمی کند. از سال 1974 که دو استاندارد فیلم به نام های ASA و DIN با استانداردهای ایزو ترکیب شدند ( که بعدها برای عکاسی دیجیتال و آنالوگ مورد بازبینی قرار گرفتند)، این دو استاندارد با عنوان ایزو نامیده شدند. اگرچه ایزو در ابتدا فقط برای حساسیت فیلم تعریف می شد؛ اما بعدها توسط سازندگان دوربین های دیجیتال، با هدف حفظ سطح روشنایی مشابه با فیلم های عکاسی، مورد پذیرش قرار گرفت.

مقادیر متداول ایزو

دوربین های مختلف، طیف متفاوتی از مقادیر ایزو (که گاهی سرعت ایزو گفته می شود) را دارند، که می توانید در عکاسی از آن ها استفاده کنید. مقادیر متداول ISO عبارتند از:

• ISO 100 (کم ترین مقدار ایزو)

• ISO 200

• ISO 400

• ISO 800

• ISO 1600

• ISO 3200

• ISO 6400 (بیشترین مقدار ایزو)

هنگامی که سرعت ایزو را دو برابر می کنید، روشنایی تصویر هم دو برابر خواهد شد. بنابراین، تصویری که با ایزوی 400 گرفته می شود، نسبت به تصویری که با ایزوی 200 گرفته می شود، دو برابر روشن تر است و روشنایی تصویری که با ایزوی 200 گرفته می شود، دو برابر تصویری است که با ایزوی 100 گرفته می شود.

ایزوی پایه (Base ISO) چیست؟

پایین ترین ایزوی دوربین عکاسی را ایزوی پایه آن می گویند که یکی از تنظیمات بسیار مهم دوربین است؛ چرا که این امکان را به شما می دهد که تصویری با بیشترین کیفیت را گرفته و میزان نویز تصویر را به کمترین مقدار ممکن برسانید. برخی از دوربین های DSLR قدیمی و تعدادی از دوربین های جدید، مانند دوربین Fuji X-T2 دارای ایزوی پایه 200 هستند، در حالی که بسیاری از دوربین های دیجیتال جدید دارای ایزوی پایه 100 هستند. اگرچه برای گرفتن تصویری با بیشترین کیفیت باید با ایزوی پایه عکاسی کنید؛ اما این کار در برخی مواقع، مانند زمان هایی که نور محیط عکاسی کم است، امکان پذیر نیست.

ارتباط ایزو با نویز موجود در تصویر

ایزو در عکاسی

ایزو در عکاسی

در شکل زیر، نمونه ای از تصاویر گرفته شده با مقادیر مختلف ایزو نشان داده شده است. با مقایسه این دو تصویر، متوجه تفاوت سطح نویز (رنگ های دانه ای و لکه دار) در ایزوی 200 و ایزوی 3200 خواهید شد.

همان گونه که ملاحظه می کنید، این دو تصویر تفاوت چشمگیری دارند، تصویری که با ایزوی 3200 گرفته شده است، نسبت به تصویری که با ایزوی 200 گرفته شده است (و به جای افزایش شماره ایزو، با استفاده از سرعت شاتر پایین تصویر روشنی به دست آمده است)، نویز بسیار بیشتری دارد. به همین دلیل است که به جز مواقع لزوم، نباید از ایزوی بالا استفاده کرد.

ایزو (ISO) در عکاسی – بخش دوم

ایزو (ISO) در عکاسی – بخش سوم

ممکن است شما دوست داشته باشید

نظرات بسته شده است.